Okres Wielkiego Postu to w Kościele czas szczególnego skupienia, pokuty i przygotowania do przeżycia największych tajemnic naszej wiary – Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa. Jednym z wymownych znaków tego czasu jest tzw. „ciemna” liturgia oraz zasłanianie krzyży w świątyni.
Zwyczaj zasłaniania krzyży pojawia się w piątej niedzieli Wielkiego Postu i trwa aż do liturgii Męki Pańskiej w Wielki Piątek. Krzyże przykrywane są zazwyczaj fioletowym materiałem, który symbolizuje pokutę, ciszę i powagę tego okresu.
Ten znak ma głębokie znaczenie duchowe. Zasłonięty krzyż wprowadza nas w doświadczenie pewnego „braku” – ograniczenia widzialnych znaków obecności Boga. Pomaga to wiernym jeszcze bardziej skupić się na słowie Bożym oraz wewnętrznym przeżyciu wiary. Jest to również zaproszenie do osobistej refleksji nad tajemnicą cierpienia i ofiary Chrystusa.
„Ciemniejszy” charakter liturgii, ograniczenie śpiewów czy dekoracji, a także większa prostota nabożeństw podkreślają powagę tego czasu. Kościół w ten sposób prowadzi wiernych ku głębszemu przeżyciu wydarzeń paschalnych – od ciszy i zadumy do radości Zmartwychwstania.
Ponowne odsłonięcie krzyża w Wielki Piątek ma szczególną wymowę. Ukazuje nam Chrystusa, który oddaje życie za człowieka, a jednocześnie przypomina, że krzyż – znak cierpienia – staje się źródłem zbawienia i nadziei.
Niech te znaki liturgiczne pomagają nam w pełni przeżyć Wielki Post – jako czas nawrócenia, wyciszenia i duchowego przygotowania na spotkanie ze Zmartwychwstałym Panem.